Citroendrankje voor de zomer

Gisteren was de temperatuur niet te harden. Op weg naar de apotheker gaf het bordje waarop aan het aantal graden Celcius staat, 40 graden aan. Gelukkig regent het vandaag een beetje, en is de temperatuur gezakt tot 24 graden.

De zomer is aangebroken. Hoera! of niet hoera? De laatste jaren kennen we in België ook snikhete zomers. Gelukkig heb ik van thuis uit geleerd hoe je zo’n warme dagen overleefd. Een drankje dat mijn vader altijd maakt als we op reis zijn in Pakistan is het typische citroendrankje. Temperaturen tot 50 graden zijn in Pakistan geen uitzondering.
Ik deel met jullie met plezier het recept. ( Thank me later !)

Recept Citroendrankje

Benodigdheden

1 citroen of 2 miloenen
halve eetlepel zout
6 eetlepels suiker
1 lege fles van 1 L
ongeveer 1 liter water

Bereidingswijze

1. Pers de limoenen of de citroen met een perser
2. Voeg zout toe aan sap
3. Voeg suiker toe aan sap
4. Meng
5. Giet mengsel in een lege fles
6. Voeg water toe totdat de lege fles gevuld is
7. Schut goed
8. Plaats in de koelkast tot citroendrankje ijskoud is ( ongeveer 1 uur)
9. Geniet!

Een reis doorheen de eeuwenoude stad Lahore

De stad Lahore word in historische documenten voor het eerst benoemd in 982 n.Chr, in Ḥudūd al-ʿĀlam. Ofwel vertaald : de regio’s van de wereld. Het is een document opgesteld in het Perzisch van een onbekende auteur uit Jowzjan. De stad Lahore word omschreven als een stad met ‘indrukwekkende tempels, grote markten en enorme boomgaarden’. Het is historisch bewezen dat de stad meer dan 2.000 jaar oud is. Als je snel eventjes doorheen de geschiedenis van Lahore bladert, en Pakistan in zijn geheel, ontdek je al snel dat deze geschiedenis vele kleuren heeft en dat de stad heeft geregeerd over vele rijken en is overmeesterd door verschillende dynastieën. Dat heeft zijn sporen achtergelaten in het landschap van de stad. Ik neem jullie mee op reis doorheen deze eeuwenoude stad, en ik hoop dat jullie op deze manier mee kunnen proeven van deze rijke geschiedenis.

Doorgaan met het lezen van “Een reis doorheen de eeuwenoude stad Lahore”

UNICEF vreest verloren generatie kinderen

UNICEF deed een oproep dat de coronacrisis ervoor kan zorgen dat 1,2 miljoen kinderen extra sterven in 6 maanden tijd. Dat vindt de grootste organisatie voor kinderen en hun rechten in de wereld onaanvaardbaar.

“Vroeger spraken we meestal over rampen in het Zuiden of ontwikkelingslanden, en nu worden we met iets geconfronteerd waar niemand immuun voor is.” zegt Philippe Henon ( woordvoerder UNICEF)”

Het artikel dat ik erover schreef, kun jehier lezen.

Je eigen leven redden

Vandaag belde ik naar de poëzietelefoon. Als je nood hebt aan houvast of een gesprek,  kan je naar hen bellen tussen 20 uur en 22 uur op het nummer 0800 11 233. Dat kan nog tot zaterdagavond 17 april. Je wordt doorverwezen naar een dichter of schrijver via het keuzemenu.

Bij mij nam een warme stem de telefoon op. Wat fijn, dacht ik. Wie zou deze man zijn?

‘Laat me raden’, zei hij ‘ moeder en dochter aan de lijn’. Hij klonk opgetogen.
‘Mag ik vragen wat jullie namen zijn?’

Doorgaan met het lezen van “Je eigen leven redden”

Loujain al-Hathoul en de woestijnsprinkhanenplaag

Ik voel me een beetje schuldig dat ik van deze tijden geniet. Als mensen aan mij vragen hoe het met mij gaat, kan ik enkel zeggen dat het beter gaat dan voor de COVID-19crisis. ‘Is dat slecht van mij?’ bedenk ik me dan. Ik zit wel in met alle mensen die zich nu zorgen maken over hun geliefden, of mensen die nu niet kunnen werken en grote financiële gevolgen zullen dragen door de maatregelen. En ik zit natuurlijk ook in met alle mensen die ziek zijn of zelfs sterven.

Maar ik heb nu tijd voor mezelf, tijd die ik nodig had en waar ik me goed bij voel.
Ik moet me niet haasten om de trein te halen en ik kan alles op mijn eigen tempo –  sporten, koken, lezen, dagdromen, maar wat ik nog allerfijnste vind : ik heb nu tijd om aan artikel te werken bij Stampmedia, om ze perfectioneren en om mezelf uit te dagen. Ik heb tijd om te leren wat ik al heel lang wil leren.

Ik schreef de afgelopen dagen aan een artikel over de woestijnsprinkhanenplagen in Oost-Afrika. Plagen die de voedselzekerheid van een tiende van de wereldbevolking in gevaar kunnen brengen. En om mezelf uit te dagen, belde ik zelfs met een VN-afgevaardigde in Oost-Afrika!

En ik schreef ook een artikel over Loujain al-Hathoul. Ze zit nog steeds achter de tralies in haar thuisland Saudi-Arabie omdat ze zich inzette voor vrouwenrechten in haar land.

‘Mensenrechten zijn universeel’

Ik sprak met Wies de Graeve, directeur Amnesty International Vlaanderen, over het belang van mensenrechten en hoe in het huidige politieke debat te weinig aanbod komt.
Je kunt het interview hier lezen op de website van de liga voor mensenrechten.
Maar je kunt uiteraard ook een abonnement nemen op het Tijdschrift voor de Mensenrechten en zo vele interessante artikels en interviews lezen over de toepassing van mensenrechten in België en daarbuiten.

hWies de graeve interview foto

Corona in Pakistan

Mijn Dadi Jaan ( grootmoeder) in Pakistan komt al een tijdje haar slaapkamer niet meer uit. Soms staat ze op uit haar grote bed en loopt ze naar de badkamer om naar het toilet te gaan, een paar stappen verder. Dat lukt haar nog zelfstandig, als ze de leuning van een stoel vast houdt. Ze is oud geworden. Niemand weet exact hoe oud ze is, omdat in haar tijd geboortes niet werden bijgehouden.

Mijn vader wil bij haar zijn nu ze zo oud is geworden. Hij blijft zeker nog tot juni in Pakistan.
Voor mijn tante, die in hetzelfde huis woont als mijn grootmoeder, was het zwaar om alleen voor haar te zorgen. Ze moest ook nog haar eigen kinderen opvoeden, het huishouden, koken, tijd voor haar zelf.

Ik ben blij dat mijn vader in Pakistan is. Nu we weten dat Corona bijna overal ter wereld is verspreid. Pakistan ligt tussen twee landen die zwaar getroffen zijn : China en Iran. Op het nieuws las ik echter  twee weken geleden dat er amper besmettingen waren in Pakistan. Vreemd. Ik heb Chinezen gezien toen ik op reis was in Pakistan. En ook sjiitische moslims gingen op bedevaart naar Iran. Hebben zij geen Corona meegenomen naar Pakistan?

Mijn vader maakte zich zorgen toen hij hoorde dat de maatregelen in België best ernstig zijn. Ik maakte me ook zorgen om de mensen in Pakistan. Wat als daar ook het virus uitbreekt? Pakistan is dicht bevolkt. Mensen leven zo dicht op elkaar, je kunt je niet zomaar opsluiten in huis zoals hier. Verschillende generaties leven in eenzelfde huis.
In de krant las ik dat experten hun hart vasthouden als Corona ook in Zuid-Azië slachtoffers maakt. In Pakistan is er niet meer geïnvesteerd in de zorgsector.

Mijn moeder en ik belden met mijn vader. Dat hij voorzorgsmaatregelen moet nemen. Ook al zijn er nog niet veel besmettingen – beter te vroeg dan te laat.
Handen wassen met die oude traditionele zeep die ontsmettend is. Geen bezoek meer toelaten, geen kinderen bij mijn grootmoeder. Niemand mag in het bed van mijn grootmoeder slapen. Hoe leg je zo’n maatregelen op in het chaotische Pakistan?
Mijn tante is het gewoon dat er heel de tijd bezoek binnen- en buiten wandelt. Huisgenoten lopen kamers in en uit. Mijn grootmoeder is nooit alleen op haar oude dag.

Mijn familie had ons al vast op het hart gedrukt dat ze niet naar buiten gaan als het niet nodig is. Ze vertelden me dat de bevolking in Pakistan er niet echt van wakker ligt. Ook al is er niets anders op het nieuws. Mensen spreken nog gewoon af met elkaar en nemen geen afstand van elkaar.

Ik hoop dat ze gelijk hebben. Want ik wil niet weten wat er gebeurt als het coronavirus Pakistan en India in de greep heeft.

PS : Ondertussen is er complete lock-down sinds een 5-tal dagen. Als je met de motor rijdt, krijgt je slaag met een Ali Baba- stokje van de politie.

‘De Palestijnse vrouw is geen verwende vrouw’

Ik had de eer om Palestijnse- Belgische schrijfster Nisma AlAklouk te interviewen over haar recent verschenen boek ‘Brusselse Vrouwen’. Dat interview werd gepubliceerd op MO*.

“Ik voel me niet vertegenwoordigd als ik naar het Belgische nieuws kijk. Ze richten zich maar op één categorie mensen en de rest vergeten ze. Ze denken dat alle Arabische vrouwen hetzelfde zijn. Ze zijn zich niet van bewust dat elk gezin anders is en dat elk meisje anders is. “